Tag Archief van: symbool

Maretak: van Frigga en Baldr

Zoenen onder de mistletoe is een dingetje geworden met kerst. Maar ken je het verhaal van de maretak? Het verhaal van de trotse moeder Frigga, haar allermooiste en beste zoon Balder? En hoe de maretak het instrument werd van de ondergang én de liefde?

Baldr

Frigga is een prachtige Noordse godin. Zij is de eega van Odin, de eerste onder de godinnen en zij spint de wolken om er de toekomst in te lezen. Zij en Odin krijgen met de winterwende een prachtige zoon, Baldr. Baldr is de god van schoonheid, van licht en lente, want waar er oorlog is, brengt Baldr rust en een veilige haven. In de wrede, ijskoude bergen, maakt Baldr een beschutte vallei met bloeiende bloesems. In de koude, harde aarde, creëert hij goud en edelstenen. Zijn vrolijke lach, zijn genade en zijn licht zijn overal geliefd.

Frigga

Als Frigga in haar wolkenspinsel leest dat Baldr vroeg zal sterven, slaat haar de schrik om het hart. Ze gaat op reis om van alle levende wezens bescherming voor haar zoon te vragen. Alle dieren op aarde zeggen graag hun medewerking toe: geen van hen zal Baldr kwaad doen. Alle planten en bomen, geworteld in de aarde doen hetzelfde: niets kan Baldr deren. Ook de luchtwezens krijg een bezoek van Frigga, en ook zij buigen voor licht en liefde. Tevreden keert Frigga terug naar Asgard: haar zoon is beschermd. De goden hebben onderling het grootste plezier: zij gooien takken en stenen naar Baldr, en goedgemutst wuift hij alles weg: onaantastbaar.

Loki

Zijn broer Loki, de god van tweespalt en listigheid, is jaloers op de alom geliefde Baldr. Hij trekt de wereld in op zoek naar een manier om Baldr kwaad te doen, en komt uit bij de Maretak. Maretak heeft geen wortels in de aarde, want maretak woont op de eikentakken. En Maretak is ook geen luchtwezen, want verbonden aan de eik. Noch de luchtbelofte, noch de aardebelofte geldt voor de Maretak, en dus snijdt Loki een pijl van diens hout. De volgende keer dat Baldr bekogeld wordt door zijn vrienden en familie, haal Loki hun blinde broer Hodr over om zijn boog op Baldr te richten, en hij legt daar snel de maretakpijl op. En zo schiet Hodr zijn eigen broer neer. Baldr sterft, en gaat naar de hel. Frigga is buiten zichzelf van verdriet, en probeert hemel en aarde te bewegen om haar zoon uit de hel te bevrijden, maar het mag niet baten.

Maretak

Maretak ziet wat zij heeft gedaan: Onwetend is de liefde, het licht en de lente gedoofd door haar pijl. Maretak belooft aan Frigga het enige wat ze nog kan beloven: In alle tijden die nog komen, maar vooral als het verlies en de rouw rond de winterwende het grootst is, zal maretak een rol spelen in de liefde. Voortaan zal iedereen die onder de maretak loopt, staat, of danst elkaar zoenen. En zo zal zij de liefde in de wereld vergoten. Frigga huilt bittere tranen van verdriet om het verlies van haar zoon, en tranen van geluk over het gebaar van de maretak. Haar tranen stollen in de maretak tot zilverwitte besjes.

En zo werd de maretak, noch van de aarde, noch van de lucht, het symbool van ondergang én van liefde.

De tranen van Frigga

 

Eenhoorn

Stappen op het levenspad

Een ritueel wat ik uitvoer in een viering kan ik meestal niet delen, maar bij deze kan ik dat wel! Op 18 mei mocht ik op de Uitvaartmarkt Woerden een ritueel uitvoeren. En dat in de prachtige aula van de Algemene Begraafplaats aan de Meeuwenlaan!  ‘Stappen op het levenspad’, heb ik het genoemd. Speciaal voor deze dag ontworpen, geschreven en vormgegeven.

Kijken: levenspad

In de aula ligt een levenspad, betekend met krijtstift. Op het pad zie je de voetsporen, de voetstappen van deze vrouw. En op het pad staan 4 paar schoenen. Het levensverhaal van deze mevrouw wordt in grote lijnen geschetst. Ik vertel niet alle hoogtepunten, mijlpalen en wetenswaardigheden, maar eigenlijk vertel ik anekdotes rondom vier thema’uit haar leven. Zelfstandigheid, Vrijheid, Open blik en Plezier.

Luisteren: anekdotes over Mia

We luisteren naar hoe Mia als zesjarige op pad ging met haar poppenwagen, zonder dat tegen iemand te zeggen. Hoe zij vluchtte voor verdriet in alle verre reizen die zij maakte. Hoe nieuwsgierigheid voor haar een voorwaarde was voor het moederschap, telkens iets nieuws ontdekken in het slootje, aan het eind van de straat, of bij die nieuwe jongen uit de klas. En hoe zij magisch plezier beleeft aan haar kleinkinderen, al haar creativiteit de vrije teugels geeft, om telkens ook hen te verrassen en te verwonderen.

Eenhoorn

De eenhoorn staat voor het magische plezier dat zij schepte in het grootmoederschap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voelen en bewegen: stappen op het levenspad

Terwijl ik vertel, nodig ik telkens een familielid uit om de schoenen van het levenspad te halen. Zij zetten die op Mia’s kist. Als we aan het einde van het levenspad gekomen zijn, staan er vier paar schoenen op de kist. Háár pad eindigt hier, haar stappen houden hier op. Maar wat wij leren van haar, van haar stappen op het pad, daarvoor heb ik een symbooltje meegenomen: Een koffertje, een vrije vogel, een bril en een magische eenhoorn. Die staan voor de zelfstandigheid, de vrijheid, haar open blik & plezier. Die symbolen gaan in een buideltje en mogen mee met de familie, want die lessen, die symbolen, die herinneringen, die mogen met hén mee op hún pad.

 

 

Stappen op het levenspad - Sandalen Stappen op het levenspad: Open blik Stappen op het levenspad - Mooie hakken Stappen op het levenspad: Vier paar schoenen Stappen op het levenspad- symbolen

De beweging die ik in de viering breng: letterlijk even opstaan, iets pakken en ergens anders neerzetten, die zorgt ervoor dat we onze zintuigen kunnen afwisselen. Luisteren, kijken, voelen, bewegen. De handeling – de schoenen teruggeven aan Mia – helpt ons realiseren dat dit stuk van háár is, haar keuzes zijn geweest. De symbooltjes in het buideltje is wat we meenemen, omdat we haar zo kunnen herinneren. Want wat we van haar leren, dat kunnen wij voor altijd vasthouden.

Maatwerk: telkens opnieuw, telkens anders

Een prachtig pad om te beschrijven, en een fijn ritueel om uit te voeren, deze stappen op het levenspad! Met dank aan de bezoekers op die warme lentedag, en natuurlijk aan Nicole Fazzi-Burgers en Karin Horsting voor het organiseren van deze mooie energieke, levendige markt rondom afscheid en uitvaart.

Als jij nou ook een maatwerkritueel wilt, om de viering kracht bij te zetten, bel me dan!

De groene auto – Tien jaar rouw

Tien jaar. Tien jaar geleden. Tien jaar geleden vandaag.

Na een ziekbed dat gelukkig kort, maar heel intensief was, moesten we afscheid van je nemen. Ik van mijn schoonvader. Mijn man van zijn vader. Mijn schoonmoeders van hun (ex)man. Onze kinderen van hun Opa Cees. Een verdrietig afscheid, met her en der wat onmacht. Onuitgesproken zaken. Onaffe eindjes.

De groene auto

Je liet jouw auto aan Hayo na. Een tweede auto voor van die duurzame types als wij.. In eerste instantie wilden we hem verkopen, maar dat bleek nog niet te kunnen. Jouw Spartan, met je eigen handen gebouwd. Als je de motorkap open doet & de tie-wrapjes ziet, de praktische oplossingen voor niet-alledaagse autobouwproblemen, daarin liggen zoveel verhalen besloten, en zoveel herinneringen…  De Spartan bleef.

De groene auto

De auto van Opa Cees

De Spartan bouwde jij zelf. In de deel heb je uren zitten werken en alle onderdelen zelf aan elkaar verbonden. Je was apetrots op jouw kunstwerk en hebt er jarenlang zelf dagelijks in gereden.  Jullie waren lid van de Spartanclub, waarmee jullie regelmatig een weekend weg gingen. Jij schreef met veel plezier columns voor het clubblad. Toen Hayo, jouw zoon, zijn rijbewijs haalde, had jij een nieuwe navigator en hebben jullie samen een paar mooie rallies gereden en heel veel plezier gemaakt. Op onze trouwdag werd de ‘Fries-weidegroene’ auto prachtig opgepoetst en versierd bij ons afgeleverd: jouw bijdrage aan de festiviteiten.

Onze kinderen waren 3 en 0 jaar toen jij stierf en hebben nauwelijks herinneringen aan een levende jou. Wat ze wel hebben, zijn de verhalen. En die rare groene auto af en toe voor de deur. Terwijl mijn zoon en een vriendje zich nestelen in de comfortabele kuipstoelen, hoor ik de zoon vertellen: “Deze auto is van Opa Cees. Hij heeft hem helemaal zelf gebouwd. En nu heeft mijn papa hem gekregen, want Opa Cees is dood.” Als het mooi weer is en we gaan een stukje rijden, vragen de kinderen: ‘Met de fiets? Of met de auto van Opa Cees?” En het dametje vroeg zich zelfs af, of de auto van Opa Cees er nog is, als zij gaat trouwen.

Spartan

De Trouwauto

Toen twee weken geleden Tom Petty ook stierf, raakt ons dat een beetje extra. Jij was groot fan van Petty & zijn ‘Free Falling’ is gedraaid op jouw uitvaart, en nog heel vaak daarna. Vandaag nog een beetje meer dan anders heb jij een plek in ons leven. Vertellen we verhalen over jou. Delen we jou met de kinderen. De band met jouw vrouw blijft bestaan en ook bij haar valt jouw naam regelmatig en met liefde. We kijken terug op tien jaar. Tien jaar liefde, rouw, en dankbaarheid.